эмо-фошыздский жж

Дзіўная штука жыццё, нейкая малая дробязь, альбо асэнсаванне чаго-небудзь кардынальна зьмяняюць жыццё.
Гэты Дзённік зачынены, больш тут пісаць няма чаго, ды й навошта, гэты этап скончаны, да пабачэння! Дзякуй вялікі ўсім Вам!! :)

будет враг доволен - ты уже не воин
если пляшут в пальцах, шпага и мушкет

%) трэба спаць класьціся, аднак нешта жадання няма :)) і такое ўжо які тыдзень працягваецца :)) не праца а вар'яцтва :)))

Навошта мінулае, калі будучыні няма?

88 год мінула. Слава Героям! Слава Бацькаўшчыне! Іх справа будзе жыць вечна...

Еду ў траліку, а насупраць сядзіць маці з дзіцем, дзіце, бачна ад нейкага азіята. Прыгожае, як усі малыя дзеткі, аднак вочы чорныя ды й пустыя.. А ў нашых дзетак яны як ліхтарыкі!

 апошнім часам думкі ў галаве носюцца, як сяручае ліха...

Сутнасць флэшмоба: вы пакідаеце камент аб жаданні ўдзельнічаць, я пішу тры кнігі, якія ВЫ яшчэ не напісалі. Вашая мэта - напісаць рэв'ю да іх. Ад спадара provydnyk атрымаў наступныя назвы:

1) Эма-фашызм.  Аутабіяграфічны твор, аб барацьбе супярэчнасцяў, існуючых у адным чалавеке. Галоўны герой вядзе нязпынную барацьбу супраць ворагаў сваёй нацыі, а на прыканцы плача, калі ў яго неатрымліваецца захапіць рэзідэнцыю прэзідэнта ды й здзейсьніць нацыянальна-вызваленчую рэвалюцыю.

2) 2012 - Чалавецтва па шыю ў лайне, крызы, міжрасавае грамадства, аднаполыя шлюбы, згублены ўсе надзеі на паляпшэнне становішча ў сьвеце. Аднак старажытныя прароцтвы пачынаюць здейсьняцца. З недраў Антарктыды ў паветра ўздымаюцца тысячы й тысячы   баявых караблёў. Гітлер ня быў забіты ў 45, а памёр у 89 годзе, увесь час працуючы над плянам вяртання былой магутнаці Эўропы. Новая Швабія ўзрасціла новыя пакаленні змагароў, ня бачучых таго бруду, які адбываецца зарас у грамадстве.  Яна ўзрасціла тысячы годных ваяроў, якія гатовыя аддаць свае ўсе, дзяля нашай будучыні. Па ўсім сьвеце пачынаюцца нацыянальныя рэвалюцыі, на Беларусь вяртаецца Z!... 

3) Канібалізм - аповесць пра патугі сям'і каннібалаў з Афрыкі, якія мігравалі ў Эўропу, бо там у іх не было працы, і нясмачныя суплеменнікі. Гэты твор расказвае пра змаганні чалавека за свае правы і інтарэсы. За 7 год у Эўропе, яны з'ядаюць некалькі сот чалавек, а калі іх спрабуюць абвінаваціць у забойствах - зьвяртаюцца да міжнароднай грамадскаці, распавядаюцы пра тое, што яны проста жадаюць захаваць свой традыцыйны лад жыцця, да таго ж рэлігія ім забараняе есці нешта іншае.  На прыканцы, яны перамагаюць і дабіваюцца раўных правоў з  вегітарыянцамі й веганамі.

каб максімальна агаліць сваю душу перад усімі трэба толькі актывізаваць плагін icq які посціць тое, што грае фубар.

Апошнім часам у фрэндленце шмат узгадваюць 2012 год, праводзяць нейкія парралелі, жартуюць наконт "ліцьвінскага сапага" які будзе ізноў таптаць маскву і гэтак далей. Сымбалізм у датах (якія скнчваюцца на 12) нашых ваенных канфліктаў з масквой, ды й тое, колькі разоў 2012 год узгадваецца зарас, як пачатак 3 сусьветнай альбо як пачатак канцу сьвету мяне уразіла.
Здаецца, што наш час сапраўды надыходзіць...

Маскалі святкуюць дзень вызвалення ад нас, а амерыканцы выбіраюць прэзідэнта.
разгоняць\неразгоняць? чорны ці белы? Заўтра будзе вядома якім чынам зажыве сьвет далей... нават страшна жыць у такі адказны момант :)))

Крупнейший на Украине оператор кабельного телевидения с 1 ноября исключил из вещания четыре российских телеканала, передает РИА Новости. Как сообщили в компании "Воля", на долю которой приходится 80 процентов абонентов Киева, из вещания исключены каналы Первый, "Россия", "ТВ Центр" и "Рен-ТВ".

Каналы были отключены в соответствии с решением Национального совета по телевидению и радиовещанию, которое обязало операторов прекратить с 1 ноября ретрансляцию каналов, не дублированных на украинский язык.

Министр иностранных дел РФ Сергей Лавров, комментируя в субботу решение украинских властей, объявил, что Россия будет добиваться возобновления вещания своих телеканалов на Украине. "Мы будем отстаивать права наших телекомпаний на вещание в соответствии с общепринятой практикой на Украине и будем тем самым добиваться уважения прав русскоязычного населения Украины, которые должны иметь доступ ко всем средствам массовой информации", - объявил глава МИД.
link

Амаль штодня гляджу Украінскае ТБ, ім сапраўды ёсць што прапанаваць гледачам, бо якасць сваех каналаў не саступае Расейскім, цікава б было калі б у Беларусі засталіся толькі Лад, БТ, СТВ ды й ОНТ :))

Еду в автобусе из Смоленска. Не люблю этот город, но так сложилось, что теперь тут учусь на заочном. Наглость людей тут на порядок выше, чем в родном Витебске. Кругом суета и серость с грязью, дорогая банаква, огромное кол-во нелепых персонажей и хачей всех мастей.повсюду, а еще этот дождь..Веселят тока 2 абкуренных.диджея 'ди-фм', каторые атмачивают чоткие шуточки па радио. Грусно, а ведь халуин на носу.

шчасце ў кожны дом прыносім - адзін чатыры\восем восем

Калі кажуць «не», то хочацца ўдвайне (с)

сёння ўпершыню пачуў "творчасць" гэтай цёткі. Хацелася рагатаць, каб не было так сумна. Самае дзіўнае, што яна верыла ў тое, пра што сьпявала (маю на ўвазе цароў\хрыста\славянскія народы\хрэсціянскі акіян і г.д.)...

1:1 як заўжды першыя выйшлі наперад, а на прыканцы прапусцілі....Калі мы ўжо навучымся трымаць перавагу да канца..
БАТЭ усёроўна малайцы, трэнеру рэспэкт асабісты, бо ён сваёй працай і намаганнямі піша летапіс новага беларускага клубнага футболу, дзе мы ўжо не нейкія аматары, а граем з мэтрамі нароўне а мо й лепей крыху :))

Ёсць музыка, якую варта слухаць толькі калі знаходзішся ў нейкім пэўным маральным стане, табе сумна альбо вельмі вясёла. Ну я так лічыў. Сёння я зразумеў, толькі адзін гурт у сьвеце ёсць іншы для мяне, заўсёды "заходзіць" чотка і падыходзіць да кожнага настрою, аднак што за гурт не скажу нікмоу :)

наколькі я змог зразумець, да гадавіны УПА, гурт Тартак зрабіў песьню і зняў відэа з назвай "Не кажучи нікому". Ніколі не захапляўся менавіта гэтым гуртом, аднак сьпеў да спадобы прыйшоўся.

Шукаем тут: http://www.youtube.com/watch?v=y3iFqeNakIw


Ця робота є некомерційною ==> самі учасники гурту "Тартак" закликають всіх небайдужих її скачувати і сприяти її вільному поширенню."



Коли війна вривається у двері,
Не захистять слова й печатки на папері.
Потрібно йти, потрібно брати зброю
І право на життя відстояти в горнилі бою...

Одна біда пішла на захід, інша прийшла зі сходу.
І знову сльози, знову страх, знову страждання для народу.
Знову за спинами визволителів
Прийшли нові карателі та мучителі...
То що ж робити - сидіти склавши руки,
Спокійно дивитися на вбивства та муки?
Чи, взявши благословення в рідної мами,
Почати боротьбу - з новими ворогами?

Поплач за мною мамо, коли я загину.
За свою землю, за Україну
Поплач за мною сестро, не кажучи нікому,
Що я вже ніколи не вернусь додому.

Тече сльоза, прогорнуючи зморшки.
І мама молиться - "Хай поживе ще трошки"
Вже так давно не бачить сина свого
І ще хоч раз побачити його живого...

Ти знаєш, мамо, я ще тримаюсь!
Караюсь, мучусь, але не каюсь!
Якщо не я - то хто? Зайве питання...
Для нас це не проста війна - це визвольні змагання.
Людей женуть на схід, немов худобу,
Принижують, щоб знищити людську подобу...
І захиститися у цих людей нема ніяких шансів,
У них одна надія - на повстанців...

Поплач за мною мамо, коли я загину.
За свою землю, за Україну
Поплач за мною сестро, не кажучи нікому,
Що я вже ніколи не вернусь додому.


Пройдуть роки, земля загоїть рани,
Залишаться в живих поодинокі ветерани...
А скільки тих, що не прийшли додому,
Лежать в своїй землі в могилах невідомих...

Поволі наші сили тануть, і всі ми знаємо,
Що в цій війні з чужими поки що програємо...
Хай перемоги наші порівняно малі,
Та головне, що наш народ лишився на своїй землі.
Ніхто не знає, хто я, ніхто не знає, де я...
Тіла загинуть - житиме ідея...
А наші душі тут - в рідних просторах -
Волинських лісах, Карпатських горах...

Поплач за мною мамо, коли я загину.
За свою землю, за Україну
Поплач за мною сестро, не кажучи нікому,
Що я вже ніколи не вернусь додому.

Выдаліў усе пасты, якія былі напісаны мной у гэты дзённік па-расейску. Даўно трэба было гэтае зрабіць, аднак усё ніяк часу ды й жадання нехапала. Жыццё хуць і зьмяняецца хутчэй чым пасьпяваеш заўважаць, аднак чым далей тым болей заўважаю, што няма нічога новага ў тым, што са мной здараецца. Усё тое што адбываецца ў маім жыцці - ужо было раней, аднак крыху інакш гэта бачыцца ды й успрымаецца зарас.